Δε μας πάνε παντού...

Αφιερωμένο στην αδερφή μου που δίνει για δίπλωμα:

Arcade Fire - No Cars Go

"We know a place where no cars go....
.....Between the click of the light and the start of the dream..."

Καλύτερα από το τίποτα ( ; )

Ρώτησαν τις ξαδελφούλες μου τι θέλουν να γίνουν όταν μεγαλώσουν.
Η μικρή (3 χρονών) ήταν κατηγορηματική: Τίποτα!

Η μεγάλη(5 χρονών) είπε ότι θέλει να γίνει κάτι σαν κομμώτρια, που να βάφει και νύχια και να κάνει και μακιγιάζ, και ο πατέρας της που από τώρα ονειρεύεται να δει την κόρη του "επιστήμονα" άλλαξε εκατό χρώματα.

Ξαναρώτησαν τη μικρή: "Εσύ Μαράκι τι θες να γίνεις τελικά;", και το Μαράκι αφού πείστηκε ότι κάτι πρέπει να κάνει κι αυτό στο ζωή του, απεφάνθη:
"Πριγκίπισσα!"

Η άτυχη της κοπής

Για κάποιον ανεξήγητο λόγο μέχρι τα πέντε μου κέρδιζα πάντα το φλουρί στη βασιλόπιτα.

Η καλή μου τύχη μετριάστηκε τα επόμενα 2 χρόνια καθώς κατά τις χρονιές αυτές το φλουρί στεκόταν συμπτωματικά πάντα ανάμεσα στο δικό μου κομμάτι και σε εκείνο της μικρής μου αδερφής.

Από τα 8 και μετά, ηλικία κατά την οποία υποθέτω ότι σταμάτησα να κλαίω κάθε φορά που έχανα στη μονόπολη ή σε όποιο παιχνίδι παίζαμε τότε στο σπίτι, έχασα και την εύνοια της τύχης στο θέμα αυτό. Από τότε δεν έχω ξανασταυρώσει φλουρί.

Και δεν είναι ότι δεν προσπάθησα... Μεσολάβησαν πολλές χρονιές και πολύ περισσότερες κοπές βασιλόπιτας σε σπίτια, οργανώσεις, συλλόγους, ναυτικούς ομίλους κτλ αλλά και πάλι τζίφος.

Χρειάστηκε όμως να έρθει η φετινή χρονιά για να νιώσω πραγματικά άτυχη. Κι όχι γιατί δεν κέρδισα το φλουρί. Άλλωστε ποιός πιστεύει πιά στα περί τύχης για όλη τη χρονιά;(χμμμ..ίσως μόνο αυτοί που το κερδίζουν)

Αλλά να, γιατί φέτος είδα το κομμάτι μου να μου το τρώνε άλλοι.
Άτιμη γαστρεντερίτιδα...!

Ανώμαλη προσγείωση

Σήμερα ένας συγγενής για τον οποίο νοιάζομαι-δεν ξέρω γιατί δεν τολμώ να πω ότι τον αγαπώ - αναγκάστηκε να πάρει μιά σκληρή απόφαση.

Η αμνιοκέντηση έδειξε ότι το μωρό που περίμενε η φίλη του ακόμα κι αν κατάφερνε να επιβιώσει μετά τη γέννα, θα είχε σοβαρότατα προβλήματα υγείας που θα απειλούσαν τη ζωή και την υγεία του.

Το περίμεναν πώς και πώς αυτό το μωρό. Και τώρα έπρεπε-για το καλό του, τι ειρωνεία- να πάρουν την απόφαση να το αποχαιρετήσουν για πάντα.

Είναι λυπηρό σε κάθε περίπτωση, αλλά με πονάει ακόμα περισσότερο να βλέπω να συμβαίνουν οδυνηρά πράγματα σε τόσο καλούς ανθρώπους.

Ίσως γιατί από κάποια παντελώς λάθος οπτική μου για τον κόσμο και παρά τα όσα βλέπω να συμβαίνουν καθημερινά, διατηρώ μέσα μου αυτήν την παιδιάστικη πεποίθηση ή ελπίδα ότι ευγενικοί και ανιδιοτελείς άνθρωποι σαν κι αυτούς, που βάζουν τον άλλον πάνω κι από τον ίδιο τους τον εαυτό, κάποια στιγμή ανταμείβονται με κάποιου είδους ευτυχία ή έστω γαλήνη.

Και μετά έρχεται κάτι σαν κι αυτό και με προσγειώνει στην πραγματικότητα.

What is that?

Τρομερή μικρού μήκους του Κωνσταντίνου Πιλάβιου.

Βαρετός μεταμεσονύκτιος μονόλογος περί ατιμωρησίας

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω ποιοί τα έσπασαν τις προάλλες και πέρα από το όποιο κοινωνιολογικό ενδιαφέρον, δεν φαίνεται να έχει και ιδιαίτερη σημασία, κι αυτό γιατί το πιο πιθανό είναι ότι δεν πρόκειται να τιμωρηθούν στο σύνολό τους, εκτός βέβαια κι αν έχουμε πάλι καμία αντίστοιχη περίπτωση με τα "πράσινα παπούτσια".

Εξάλλου η ατιμωρησία κάποτε μερική αλλά συνήθως πλήρης είναι συνηθισμένο φαινόμενο στην ελληνική πραγματικότητα.

Η ελληνική "δικαιοσύνη" τείνει να αντιμετωπίζει τα περιστατικά αστυνομικής βίας σαν ατυχήματα. Είναι μακρύς ο κατάλογος των αμφισβητούμενων εξοστρακισμών, των εκπυρσοκροτήσεων, της νόμιμης άμυνας (οπλισμένου εναντίον άοπλου) και αντίστοιχα των αμφισβητούμενων δικαστικών αποφάσεων.

Αντίστοιχη ατιμωρησία, πολιτική αλλά και ποινική, επιφυλλάσσεται και για όλους αυτούς που εμπλέκονται στα κάθε είδους σκάνδαλα.

Θα τολμήσω να γίνω απλοϊκή. Δεν έχω εξάλλου ψευδαισθήσεις ότι μπορώ να αναλύσω ψύχραιμα μια τόσο πολύπλοκη κατάσταση.

Δεν πρόκειται για συμψηφισμό.
Είναι πιά κατά τη γνώμη μου απλώς ζήτημα λογικής συνέπειας:

Με τον ίδιο τρόπο που οι πιστολέρο των εξοστρακισμένων σφαιρών δεν τιμωρούνται γιατί να τιμωρηθούν οι κουκουλοφόροι των εξοστρακισμένων μολότοφ;

Αφού είμαστε πια εξοικειωμένοι με το πλιάτσικο των δημόσιων ταμείων γιατί μας σοκάρει το πλιάτσικο των καταστημάτων;

Κι όταν τα εκατομμύρια ευρώ που θα έπρεπε να χρησιμοποιούνται προς όφελος των πολιτών εξαφανίζονται ως δια μαγείας, όταν καταληστεύονται τα ταμεία των ασφαλισμένων(κι αυτά δικά μας χρήματα δεν είναι; ) και κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη, ποιός θα βρεθεί να αναλάβει την ευθύνη για τα κατεστραμμένα καταστήματα;

Ποιός θα μας φυλάξει από τους φύλακες;

Τα πρόσφατα "ατυχή" γεγονότα δεν μπορούν παρά να μας οδηγήσουν σε σκέψεις.

Όταν μια παρέα δεκαπεντάχρονων, "οπλισμένων" με άδεια μπουκάλια θεωρείται απειλή για την ασφάλεια δύο εκπαιδευμένων αστυνομικών με όπλα στα χέρια, τότε θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί ότι κανένας δεν μπορεί να κινηθεί με ασφάλεια στους δρόμους, μιας και καθένας από εμάς μπορεί ανά πάσα στιγμή να θεωρηθεί εν δυνάμει κίνδυνος για τη δημόσια τάξη και να υποστεί τις ανάλογες συνέπειες.

Πολλοί θα μιλούσαν τότε για κρατική καταστολή, όμως αν θέλουμε να κυριολεκτούμε θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι πρόκειται μάλλον για μια διεστραμμένη εκδοχή προληπτικού ελέγχου: εκτελούμε τον ύποπτο και άρα εν δυνάμει εγκληματία πρωτού προλάβει να εγκληματίσει.

Πρόκειται για το ίδιο αποτελεσματικό(;) σύστημα που τυγχάνει εφαρμογής σε μια κοινωνία του μέλλοντος στο Minority Report του Φ.Κ.Ντικ, και που παρουσιάζει εξαιρετικές ομοιότητες με αυτό που ασπάζεται η Βασίλισσα των Τραπουλόχαρτων, Ντάμα Κούπα στην Αλίκη στη χώρα των Θαυμάτων: η εκτέλεση των υπόπτων προηγείται του εγκλήματος και φυσικά της δίκη τους.

Βέβαια με τον τρόπο αυτό ενδεχομένως να "εξουδετερωθούν" και αθώοι, ωστόσο αυτά θα είναι σε κάθε περίπτωση "μεμονωμένα περιστατικά".

**********************************************************************************

Καλό ταξίδι στο γελαστό παιδί που άθελά του έγινε μάρτυρας...

εικόνα:http://www.flickr.com/photos/tyodickerson/822146728/